Yazar: Ebru Kılınç

Dönüşüm Kampında 15. Günüm;Saat: 02:59 suları.Şuanda çimenlerin üzerine uzanmış bir vaziyetteyim ama yıldızlar çimenlerin üzerinde yatarken bile tam görünmüyor. Ama olsun burada, görünmeyen şeyleri hissetmeyi öğreniyordum. Ruhumu dönüştürmek için gelmiştim bu kampa, ama karşılaştığım insanlar… sanki evren, bana aynalardan bir galaksi sunmuştu. Dinlediğim hikayelerle içimdeki yankılar titremeye başladı burada.. Burada tanıştığım ve kısa sürede içsel…

Hiç kendine şunu sordun mu: “Neden hep aynı şeyleri yaşıyorum, neden aynı döngülerde kayboluyorum?”Ben sordum. Çünkü bu sadece bir günlük bir sarmal değildi.Yıllarca süren, kendini tekrar eden, derin ve yorucu bir döngüydü.İnsan, o derin uykusundan uyanmadıkça bazı şeylerin nedenini tam olarak anlayamıyor. Belki de uyanmanın da bir zamanı olduğu için hemen uyanamıyor insan, her şeyin…

Her gece uyurken ve her sabah uyanırken kulağımda yankılanan tek bir cümle vardı;“Sen artık çok sevme… Çünkü sen çok sevdiğin her şeyi toprağa veriyorsun.”Bu cümle, yıllarca içimde yankılandı. Ve bu ses,benim için bir gençliğe mal oldu. Henüz 19 yaşımdaydım. Başımda kavak yelleri, yüreğimde hayaller uçuşurken, nereden bilebilirdim ki kader, bana ölümle sınanmayı yazmış..İnsan hayatı boyunca…