Kategori: Uncategorized

Bu hikâye, bana bir kız arkadaşımın titreyen sesiyle anlatıldı. Onun gözlerinin içine baktığımda, kelimelerden çok daha fazlasını gördüm. O konuşurken zaman durdu sanki. Sadece geçmişe değil, insanın içini kemiren ama dışarıdan asla fark edilmeyen acılara doğru bir yolculuk başladı. O anlatmaya başladı, ben sadece sustum. Çünkü bazı hikâyeler dinlenirken bile insana dokunur…Ve sözlerine şöyle başladı;…

Yakut, kalabalık bir şehrin içinde kendi sessizliğini taşıyan bir kızdı. Günleri iş, ev ve yalnızlık arasında dönerken, içinden geçen bir dilek vardı. Yıllardır gönlünde dua ettiği, beklediği bir şey. Adını sadece Rabbine söylediği ama kalbinde taşıdığı büyük bir niyet… İnsanlara göre Yakut çok güçlüydü. Hep dimdik dururdu, her şeye yetişirdi. Ama kimse onun geceleri sessizce…

Unutmayın..İçten gelen bir yakarış, bütün sistemi harekete geçirebilir…İşte beni derinden etkileyen o hikaye.. Pakistanlı ünlü bir beyin cerrahı olan Dr. Hüseyin İshan, tıbbî başarılarıyla dünya çapında tanınan bir isimdi. Uluslararası bir konferansa konuşmacı olarak davet edildiğinde, her şey planlandığı gibi ilerliyordu. Ancak kaderin onun için hazırladığı yolculuk, sıradan bir uçuşun çok ötesindeydi. Konferansa katılmak üzere…

Yılın en sıcak aylarından biriydi. Gün kavrulmuştu, taşlar susuyordu. Basra ile Kufe arasında uzanan kumla örtülü yolda, küçük bir kervan ilerliyordu. Kervanın arkasında, yıpranmış bir aba giymiş genç bir derviş yürüyordu. Gözlerinde ne yorgunluk ne acele vardı. Yavaş ama bilinçli adımlarla ilerliyordu. Her adımı sanki bir dua gibiydi.Onun adı Kudret’ti. Adıyla tezat şekilde; sessiz, gösterişsiz…

İnsan doğduğu andan itibaren bir kimlik inşa etmeye başlar. İsmini öğrenir, etiketlenir, bir aidiyet duygusuna tutunur. “Ben” dediği şey; ailesinden, toplumdan, başarılarından, unvanından ve dış dünyanın ona sunduğu rollerden oluşur. Fakat tasavvuf, bu inşa edilmiş benliği yıkmadan hakikate ulaşmanın mümkün olmadığını söyler. Gerçek yolculuk, “ben kimim?” sorusuna verilen dünyevi cevapları bir bir terk etmekle başlar……

Çok yakın zamana kadar büyük hayallerim vardı, hedeflerim vardı, hırslarım vardı. Daha çok çalışmalı, daha çok kazanmalı, daha yükseğe çıkmalıydım. Başarı, bana öğretilen şekliyle hep somut bir zirvedeydi; bir makam, bir unvan, bir alkış ya da övgüde saklıydı. Ve ben de o zirveye ulaşmak için yıllarca durmadan yürüdüm,kendimi geliştirdim..Yorulsam da devam ettim. Çünkü hayatın anlamının…

İnsan insana lazımdır, evet. Fakat bazı insanlar vardır ki, hayatınıza kattıkları tek şey negatifliktir. Sizi aşağı çekerler, enerjinizi emerler, ruhunuzu daraltırlar. Böyle durumlarda insanın insana lüzumu kalmaz. Kuru kalabalıktansa, omurgalı bir yalnızlığı tercih ederim. Benden yaşça büyük bir tanıdığımla bu konuyu sık sık tartışırdık. Bana, “Sen insanları çok çabuk siliyorsun. Bu böyle devam ederse bir…

Hayatımıza giren her insan, sadece güzel anılar bırakmak ya da bizi mutlu etmek için gelmez. Kimi zaman derin bağlar kurduğumuz insanlar, ruhsal derslerimizi getiren rehberler olur. Onlar aracılığıyla farkında bile olmadığımız yönlerimizle yüzleşir, gelişir ve dönüşürüz. Her birinin gelişi tesadüf değil, ruhsal yolculuğumuzun bir parçasıdır. Kimisi korkularımızla yüzleşmemizi sağlamak için gelir, kimisi ise yıllardır taşıdığımız…

İnsanların içinden geçeni anlamak, Benim için doğuştan gelen bir yetenekti. Kimse bana bu konuda bir şey öğretmemişti. Karşımdaki kişi suskun bile olsa, ne hissettiğini anlayabiliyor, hangi sözle iyileşeceğini hissedebiliyordum.Henüz çocukken bile annem ağladığında ne söylemem gerektiğini bilen bir içgüdüm vardı. Başkalarının acısını kendi acım gibi hissederdim. Belki de bu yüzden, kendi içimde ne taşıdığımı çoğu…

İnsanın kalbi yaralı olduğunda, bir süre sonra herkesten uzaklaşmaya başlıyor.Belki dışarıda seni bekleyen bambaşka, daha büyük bir aşk var… Ama insan, kendini iyileştirmeden o kapıları açamıyor yeni birine. Yeni gelen birine kendini bırakmamak, kimseyi yara bandı gibi kullanmamak, kimseyi incitmemek adına bilinçli bir şekilde geri duruyorsun herkesten..Ben de tam böyle bir dönemdeydim; içime çekilmiş, sessizliğin…